Recensie op www.operanederland.nl  Klik op onderstaande link voor een uitgebreide recensie van Beatrice di Tenda:

http://www.operanederland.nl/Diverse%20Recensies%20Beatrice.htm

Recensie AD Rotterdam d.d. 19-11-2007:

Sterke Beatrice di Tenda van Rotterdamse Opera

OPERA

****

Symfonieorkest Continuo, Koor van de Rotterdamse Opera en solisten o.l.v. Marco Bons, regie: Martin Michael Driessen. Bijgewoond: 17 november, Schiecentrale, Lloydstraat. Herhaling: 25/11, 14.15 u.

GER VAN DER TANG

ROTTERDAM

De voorstelling begint met een communiqué van de hertog van Milaan, gelezen door diens woordvoerder Philip Freriks. En wanneer aan het slot hertogin Beatrice, alvorens het schavot te beklimmen, met een aria en cabaletta afscheid neemt van haar getrouwen, terwijl kinderen haar bloemen brengen, wordt het gebeuren synchroon geprojecteerd op een kolossaal filmdoek.

Een scène die, alle melodrama en alle naar de hedendaagse mediacultuur vertaalde pathetiek ten spijt, volstrekt geloofwaardig is. Vincenzo Bellini’s Beatrice di Tenda (1833) gaat immers over algemeen menselijke zaken als machtshonger en machtsmisbruik, en over intriges en verraad.

Zaken die men in de opera meer aantreft, maar hier extra werden uitgelicht, waardoor het geheel de trekken kreeg van een naturalistisch drama. Waarbij de ruimtelijke en scenische mogelijkheden van de Schiecentrale optimaal werden benut en solisten en koor opvallend sterk acteerwerk te zien gaven.

En glorieuze zang lieten horen. Met voorop de jonge bariton Quirijn de Lang als de elegante schurk Philippo Visconti. Naast hem Marieke Koster als een indrukwekkende Agnese, Boguslaw Bidzinski als een mooi getimbreerde Orombello en Harald Quaaden als Anichino. En met Waldin Roes als een prachtige Beatrice. In de eerste akte klonk het middenregister wat omfloerst, lichtelijk nasaal, maar gaandeweg won haar vocale prestatie aan glans. En als tragische heldin was zij overtuigend - en ontroerend in haar trieste waardigheid.

Ook de koorzang was welluidend, en prima in balans. Overigens, Bellini, beroemd om zijn weemoedige, lang uitgesponnen cantilenen, wist ook pakkende theatermuziek te schrijven. Die van Marco Bons en het bewonderenswaardig spelende Symfonieorkest Continuo kreeg wat haar toekwam. Nóg een factor waardoor de eerste scenische opvoering in Nederland van dit miskende werk een spannende belevenis werd.

(AD-Rotterdams Dagblad, 19-11-2007)